(οπως και ένα μεγάλο "συγγνώμη" στον Ιεροκλή Στολτίδη, γιατί διαλέξαμε έναν εξαιρετικό-πλην όμως ξεροκέφαλο-ομοσπονδοιακό τεχνικό..)
Χθες το βράδυ είχα ένα όνειρο, πολύ περίεργο...
Ονειρεύτηκα το Σοφοκλή...
(όχι τον τραγωδό ρε παιδιά, τον δικό μας, το Σχορτσιανίτη.)
Ήτανε λέει-έτσι ξεκινά πάντα η αφήγηση ενός ονείρου-στο γήπεδο και προπονούταν σκληρά.Ακατάπαυστα.Είχε βελτιωθεί στα κιλά, και μπορούσε άνετα να βγάλει ένα ημίχρονο.
Ύστερα λέει-η αφήγηση συνεχίζεται-τον πήρανε ξανά στην Εθνική.
Και τότε όλα σκοτείνιασαν. Το μόνο που μπορούσα να διακρίνω ήταν ένα μεγάλο κορμί με φουντωτό μαλλί και κίτρινη φανέλα, ριγμένο στο πάτωμα.
Το πλήθος τριγύρω ούρλιαζε, τα φλας άστραφταν ,και οι σχολιαστές φώναζαν σε άπτεστα αγγλικά:
"This, is the most joyous scene, ever seen in the history of boxing, this is an incredible scene, the place is going wild, Sofoklis has won, Sofoklis has won, by a knockdown! By a knockdown!"
Ξύπνησα. Όχι τρομαγμένος όπως θα περίμενα,αλλά ήρεμος..
Υ.Γ. Αλήθεια, εκείνο το παλικάρι ο Βαρεζάο, τί κάνει? Θα έρθει στο Προολυμπιακό Τουρνουά λέτε ?
No comments:
Post a Comment